En Sadık dostsun bana ey kendim!
Acınası halime bir sen el uzatırsın
Sözlerime gönül koymayan sen
benim en sağlam dayanağımsın
En söylenmez itiraflarım dilimdedir sana karşı
En karası yaptıklarımın
Bilirim ki yalnız geldim bu dünyaya ve yine yalnız yollanacağım...
İfşa etmezsin hiçbir sırrımı
Beyaza boyamaya çalıştıkça kararan ruhumul
Yalnız kendimin bildiği günahlarımı
Dört duvar mahzen yaşadığım yıllları...
Kederimi üzerine atıp da kaçabileceğim bir sen varsın
Ve ben sana atıp da kaştım
Gücenmedin halime bilirsin ben yapayalnızım
İçim taşıyor kalemimden
Ve kocaman bir soru işaretidir
memnunluğu kendimin halinden
Ne yar olurmuş ne diiyar ellerden
Bildiğim kocaman bir hiçmiş, bilmediğimin içinden...
Dönüp ardını bana, gitmez ki kendim
'Ben' tek hece ve biçareyim
Karanlığı yırtar adeta
Sonu çıkmaz sokaklara atıp da kaçmaz
Tutar elmden kendince
Ucuma kibrit çakıp da yakmaz...
